Per Sent Laurenç a Morlana,
I avé lua sus los teits,
E la hésta a las platanas,
Qu’arribavi de la nueit.
Morlana cantava,
Jo qu’èri amoros,
Quimèra, engüera,
Lo ser qu’èra tant doç.
Qu’i trobèi ua gojateta,
Asseduda au canton,
Qu’èra din trop tristoneta,
Que sorti l’acordeon.
Que joguèi ua musiqueta
Qui m’avèn cantat los vielhs,
Que vedoi ua estaleta,
Qui se la cado deus uelhs.
Non sèi pas tot de la vita,
Mes que sèi que lo Bon Diu,
Qu’a inventat la musica,
T’à d’aquera larma, aquiu.
Adiu, donc, adiu Morlana,
Qu’as la lua sus los teits,
E la hèsta a las platanas,
Que me’n torni tà la nueit.










